Ik was eens bij een huiskamersessie en kreeg bij een foto van een kleine jongen een beeld door van iemand die ik zag tennissen. Dus dat vertelde ik de moeder, die verbaasd reageerde en zei: “Als er nou iets is dat hij nooit zal kunnen doen is het tennissen. Dat hebben de artsen verteld. Ze hebben letterlijk gezegd: "Hij zal nooit kunnen tennissen.”
En toch… ik voelde een enorme weerstand toen ze dat zei. Alsof ik me daar niet bij neer kan leggen. Alsof de ziel van die kleine jongen roept dat hij A L L E S kan. Dat de beperkingen in onze hoofden zitten. In de hoofden van de artsen, de wetenschap, de ouders…

Helaas zijn er bij huiskamersessie maar korte contacten en vaak willen de aanwezigen van alles wat horen. Er is niet veel tijd om zaken echt uit te diepen. Maar toch, dat kleine joch liet me niet los. Waarom niet? Gelukkig geeft de Kosmos altijd antwoord. Nadine en Marcel kwamen op bezoek en ik lag een boek klaar dat Nadine ons had geleend. En dat was: Wat is jouw excuus? van de Amerikaan John Foppe en gelijk vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Ik heb ooit een documentaire over deze man gezien die zonder armen geboren is. Als hulpbehoevende gehandicapte zou hij zijn leven door moeten gaan. Tot zijn moeder op een dag besloot tot "touch love". Dat wil zeggen ze liet het hem verder uitzoeken. Hij moest maar bekijken hoe hij zijn kleren aan kreeg en hoe hij moest eten. "Niks mee te maken dat je geen armpjes hebt". En zo werd John gedwongen om te gaan bekijken wat hij wel kon, in plaats van niet. Wat hij heeft gepresenteerd laat zien waar wij allemaal toe in staat zijn. John heeft gestudeerd is getrouwd en directeur van een internationaal bedrijf. Hij doet alles zelf: kleedt zich aan, rijdt auto en trekt zelf een blikje cola open met zijn voeten. Hij is gelukkig, omdat zijn moeder zijn ziel herkende die smachtte om tegen de veroordeling van een gehandicapt leven in te gaan! Lieve moeder van dat dappere kleine joch, wil je alsjeblieft John Foppes boek wat is jouw excuus lezen???