'Melkweg smaakt naar frambozen'
Astronomen hebben ontdekt dat de Melkweg naar frambozen smaakt.
Tijdens een onderzoek naar moleculen, de bouwstenen voor leven, ontdekten de onderzoekers een grote stofwolk in de Melkweg. Dat meldt de Britse krant The Guardian dinsdag. Toen ze daar met een enorme telescoop een kijkje gingen nemen, vonden ze de stof die de smaak aan frambozen geeft.
Ruimte-frambozen
''Frambozen ontlenen er hun smaak aan, maar om echt ruimte-frambozen te kweken, zijn meer stoffen nodig”, aldus Arnaud Belloche, astronoom aan het Max Planck instituut in Bonn.

Verschillende herinneringen vallen ineens als een puzzeltje in elkaar.
Een paar dagen voor ik dit nieuwsberichtje las, kreeg ik wat oude artikelen onder ogen die ik voor ParaVisie schreef (1991 – 2000). Ik dacht ze allemaal te hebben gedeletet, maar Rob heeft ze van floppy’s afgehaald en op de externe harde schijf gezet, die ik kreeg. Nadat ik de bestandsextensie had omgezet dwarrelde ik van het ene in het andere moment in een haast vergeten periode. Artikelen, interviews…
Ik stuitte ook op een artikel dat ik schreef over mijn tante: Nan van Maanen. Een boeiende vrouw, die zich naast haar werk als schilderes, na de tweede wereldoorlog, grotendeels heeft beziggehouden met spiritualiteit en de Kriya Yoga. Naar eigen zeggen was zij zelfverwerkelijkt.
Met dat laatst kon ik niet veel. Wel met de kennis die zij doorgaf. Ze opende een totaal andere wereld voor me begin jaren tachtig. Informatie over spiritualiteit, helderziendheid, Gnosis en de kwantumfysica was niet of nauwelijks te vinden in bibliotheken of boekwinkels. Van Nan hoorde ik voor het eerst over de Hermetica, Hermes Trismegistos, onze goddelijke oorsprong en ons zelfcreërend vermogen. Zelf stapte ze regelmatig de stof uit ’s nachts om planetair te reizen. Volgens haar kunnen wij onnoemelijk veel planeten bezoeken. “Dat kun jij ook. Ook het creëren van je eigen sfeer, of je eigen planeet.” Ze vertelde onvermoeibaar hoe ik tot zulke hoogstandjes kon komen. Ik was erg sceptisch tot dat…

Uit mijn droomdagboek:
4 juni 1986
Nan en ik lopen over een veld dat vol staat met frambozen. Alles om me heen is framboos en roze. Er zijn hele grote en kleine frambozen. Ik ben stom verbaasd.
Ook omdat ik samen met Nan loop en me zo bewust ben van alles. “Pluk en proef ze maar”, zegt Nan. Ze ruiken en smaken heerlijk. En ik word er niet vol van. Ik realiseer me dat ik écht framboos proef en ruik. Ik kan armen vol pakken. Na de verbazing en verwondering voel ik me heel gelukkig.
“Dit is scheppend. Dit kun je dus zelf maken”, zegt Nan.
Eindelijk heb ik een ervaring van het zelfcreërend vermogen.

En nu loop ik toch een beetje te peinzen. Stel je voor dat ik in die droom, die nacht in 1986, een éigen Frambozenplaneet of sfeer creëerde. Zou ik dat dan even moeten melden aan die Astronomen?